Najbardziej rozpoznawalnym obiektem jest pomnik Fryderyka Chopina, usytuowany w pobliżu Pałacu na Wyspie. Monument, zaprojektowany przez Wacława Szymanowskiego, przedstawia kompozytora siedzącego pod stylizowaną wierzbą, której forma przypomina rozwiane na wietrze nuty. Rzeźba ta łączy secesyjną ekspresję z narodową symboliką, stając się miejscem licznych koncertów plenerowych i ważnym punktem odniesienia dla kultury muzycznej Warszawy.
Ważną rolę odgrywają także pomniki postaci historycznych i mitologicznych, wpisane w klasycystyczną wizję ogrodu jako przestrzeni edukacyjnej. Przykładem jest Jan III Sobieski, którego pomnik upamiętnia zwycięstwo pod Wiedniem i podkreśla militarne tradycje Rzeczypospolitej. Z kolei liczne rzeźby alegoryczne i figury antyczne nawiązują do wzorców sztuki starożytnej, co było zgodne z oświeceniowym programem estetycznym dworu królewskiego.
Pomniki w Łazienkach pełnią również funkcję narracyjną – prowadzą odbiorcę przez historię Polski i Europy, łącząc wątki polityczne, artystyczne i filozoficzne. Ich rozmieszczenie nie jest przypadkowe: wpisują się w osie widokowe, perspektywy i układ alei, współtworząc spójną strukturę przestrzenną. Dzięki temu spacer po parku staje się doświadczeniem nie tylko estetycznym, lecz także intelektualnym.
Współcześnie pomniki w Łazienkach Królewskich pozostają ważnym elementem tożsamości Warszawy. Łączą przeszłość z teraźniejszością, przypominając o dziedzictwie kulturowym i roli sztuki w kształtowaniu przestrzeni publicznej.
Widoczny na zdjęciu pomnik Henryka Sienkiewicza, jednego z najwybitniejszych polskich pisarzy i laureata Nagrody Nobla, podkreśla znaczenie literatury w kształtowaniu świadomości narodowej, zwłaszcza w okresie zaborów, gdy twórczość Sienkiewicza podtrzymywała ducha wspólnoty. Jego obecność w Łazienkach Królewskich wpisuje się w ideę parku jako przestrzeni upamiętniającej najważniejsze postaci polskiej kultury i historii.
Czy to już koniec listy pisarzy zasługujących na to, by ich pomniki stanęły w Łazienkach Królewskich? Czy dołączy do nich także pomnik Władysława Reymonta? Czy ten pisarz o wielkim dorobku, autor „Chłopów” i laureat Nagrody Nobla, którego twórczość ukazuje bogactwo życia społecznego i kultury ludowej, nie zasługuje na takie upamiętnienie?
Wydaje się, że postać Reymonta w pełni zasługuje na pomnik. Upamiętnienie pisarza w przestrzeni parku łazienkowskiego stanowiłoby naturalne dopełnienie galerii wybitnych twórców polskiej kultury. Wielkim orędownikiem tego pomysłu był niedawno zmarły Marian Marek Drozdowski – historyk, pedagog, społecznik i działacz na rzecz upowszechniania historii oraz kultury polskiej.
